مخلوق ومبعوث فرموده بود ، وهميشه از دست كفار ومنافقين أمت - چه در حال صلح چه در حال حرب - حرج ومشقت مىكشيد ، واين حرج ومشقت را به جهت عظمت فائده ، عينِ راحت مىدانست ، وبه فراخ حوصلگى آن را بر خود گوارا مىكرد ، وشك نيست در آنكه آن فائده كه تمامى أصحاب وأمت آن حضرت را تا قيامت از ضلال وگمراهى باز دارد ، فائده [ اى ] بس عظيمه وجليله خواهد بود ، وحرج ومشقت آن حضرت اگر متصور بود ، نهايت اندك ، پس گناه مانع وحائل شدن عمر در ميان آن فائده عظيمه جليله ، ودر ميان تمامى أصحاب وأمت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) البتة از بس كبير ، بلكه أكبر كبائر خواهد بود ، چنانچه ابن عباس از قول خود - : ( الرزية كلّ الرزية ما حال بين رسول الله ( صلى الله عليه وآله ) ) - بدان اشاره كرد . دوم : آنكه عمر را اگر ترفيه وآرام رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) منظور مىبود ، مىبايست كه در روز حديبيه بر قول وفعل آن حضرت ( صلى الله عليه وآله وسلم ) اعتراض نمىنمود ، ووقتي كه آن حضرت ( صلى الله عليه وآله وسلم ) در مكة به زيارة مادر خود تشريف برده ، نمىگفت : نهيتنا عن زيارة القبور والبكاء ، ثم زرت وبكيت . . ؟ ! ( 1 ) يعنى : نهى كردى ما را از زيارة قبور وگريستن ، وبعدِ آن خود زيارة كردى وگريستى .

--> 1 . تفسير رازي 16 / 206 .